Neşesinden dönerek kalktı bu sabah. Katlanarak güldü gözleri.
Bugün ne bir kiri, ne de tortusu vardı aşkın.
Baktı kızıl, kızıl ellerine!
Hangi çiçekte değişirdi bu renk?
Başı döndüğü leyla odalarında.
Bak camlardan taşıyor bahar,
Perdeleri çekme vakti...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



