Üftade’nin Aşk Alegorisi Şiiri - Yorumlar

Üftade’nin Aşk Alegorisi: Mecnûn, Kor ve Erenler
Çölde yürüyordu Mecnûn…
Ruhu Leylâ’ya ait bir nurla yanıyor, gözleri yıldızlarla dolu bir gece gibi titriyordu.
Her adımı bir sema, her nefesi bir dua gibiydi; çünkü aşk, yalnızca kalpte taşınan bir ışıktı.
O gün karşısına İbnü’s-Selâm çıktı. Sessiz bir tebessümle:
“Ben de Leylâ’yı seviyorum,” dedi.
Mecnûn, bakışlarını ona çevirdi ama gönlü sarsılmadı; çünkü gerçek aşk, başka bir gönlün varlığıyla ölçülmez, ruhun derinliklerinde bir nur olarak akar.