Uçurumlar Şiiri - Cevat Çeştepe

--Cennetin uçurumları
.
Gözlerini gözlerime bırakıp, öyle bir kalkışın var ki masadan
yüreğimin her köşesine gidip-geliyorsun, arkana bakmadan…
Oysa gece boyu bütün demlerini, sevişir gibi yudumladığımız
tadı güneşten de sıcak sabah çayının,
hemen sonrasındayız…
. . . (böyle olmuyor ama ya olursa diyorum
korkum boğazıma kırk düğüm atmış, yutkunamıyorum)
. ,
Hürriyet tepesine tırmanırken, dilimde bütün zafer marşları
birden sırtımın orta yerine girer, tank mermisi gibi bir sancı...
Oysa bileğimdeki her zincir, birer karanfil açmıştı yüreğimde
ve zafer en masum çocuk uçurtmasıydı,
insanlık yüreğimde…
. . . (böyle olmadı ama ya olsaydı diyorum
koklamak için, baharımda açacak çiçekleri, bekliyorum)
. ,
Ve sonra, tuvaldeki atlarım tökezlemeye başlar hep birden
bütün dizeler, intihar yolculuklarına firar eder şiirlerimden…
Oysa yolum dolu dizgin, dağlardan aşıp denizlere doğruydu
ve yazdığım bütün şiirler baştan sona,
yalnız seninle doluydu…
. . . (fallar bunu söylemez, ben söylüyorum
korku, her cennette bir uçurum sevgilim, çok korkuyorum)
. ,
Bir intihar mektubunun postalanmasıdır bu, uçurum derininden
sıçrayıp uyanmalar yapar, kan-ter içinde görülen düşlerden…
.
.
Cevat Çeştepe
2014/2026