Uçurumdaki Umut Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Yol bitti..!
Şimdi uçurumdayım.
Ya değersizleştiğim geçmişime geri döneceğim,
ya da onurlu bir yalnızlıkta tek başıma öleceğim.
Ne kadar koyarmış insana gönlünü verdiklerinin
seni sırtından hançerlemesi…
“Seviyorum” dediklerinin gözlerinde
sevgi yerine nefreti görmek,
karanlığın girdabında kaybolup bitmek…

Oysa ben değil miydim
yıllarımı heba eden, sağlığını hiçe sayan?
Ben değil miydim onları her şeyin üstünde gören?
Evet, yanlış olan buydu
fakat bunu anlamam epey zamanımı aldı.
Sevilmediğini insan, sevginin bittiğinde anlıyor.

Şimdi ne sevmeye gücüm var
ne de sevilmeye takatim.
Giden yıllarımda aklımda kalan
koca bir yalan
ve görmek istemediğim bir yığın insan topluluğu…

Öyle bir yerdeyim ki;
bir yanım uçurum,
bir yanım özgürlük.
Ve önümde iki seçenek:
Ya korkak gibi kaderime razı olup düşeceğim
ya da özgürlüğe kanat çırpacağım.
Bu kez gücüm yok.
Ellerim yorgun,
dizlerim küskün.

Hayat değil beni yoran;
doğru bildiğim yanlış insanlar,
sahte yüzler,
yalan aşklar…
Bunaldım.

Biliyorum, bir adım gerisi ihanet,
bir adım ilerisi ise pişmanlık.
Ve ben hâlâ
ölümü yakasında taşıyan bir adamım.
Ne geçmişe ahım var
ne de geleceğe umudum.
Yine de yaşamak güzel.
Alıyorum uçurumdan ayaklarımı,
çeviriyorum uçsuz bucaksız yollara.

Hissediyorum, benim için atan minicik bir kalp var
ve ben onu bulacağım.
Bugün değilse yarın…
Ya ben onu bulacağım
ya da o beni.
İnanıyorum.
19.01.2026 02:45
Deniz Gece Mavisi & Ercan Kircan