Uçuruma Bakan Şiiri - Mustafa Alp

şimdi bence sen de herkes gibisin

bunu söylerken
sesimde ne öfke var
ne de bir sitem.

sadece
insanı tanımanın soğukluğu var.

çünkü insan
kendini en çok sevdiği yerde ele verir.

senin gözlerinde bir zamanlar
tehlikeli bir düşünce vardı.

evet, tehlikeli.

çünkü düşünen bir insan
dünyanın düzeni için her zaman bir tehdittir.

ama sonra gördüm
o düşüncenin yavaş yavaş
yorulduğunu.

insan
hakikati uzun süre taşıyamaz.

hakikat ağırdır.

insan ruhu ise
çoğu zaman
yumuşak bir yalanı tercih eder.

sen de bir gün
o eski soruları bırakıp
daha güvenli cümlelerin arkasına saklandın.

böylesi daha iyi dedin.

insan böyle yaşar dedin.

işte tam o anda
kalabalık seni kabul etti.

çünkü kalabalık
sorgulayanları sevmez.

kalabalık
itaat edenleri sever.

ben bunu çok önce öğrendim.

bir insanın ruhunu anlamak istiyorsan
ona şu soruyu sor.

yalnız kalmayı göze alır mısın?

çoğu insan
bu sorunun cevabını bile veremez.

çünkü yalnızlık
insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesidir.

ve insan
kendi içindeki uçurumu görmekten korkar.

sen de korktun.

bir gün
gözlerin bana değil
dünyaya benzedi.

yorgun
temkinli
ve biraz da hesaplı.

o an anladım.

insan
kendi özgürlüğünden bile kaçabilir.

daha doğrusu
özgürlükten korkar.

çünkü özgürlük
sorumluluk ister
yalnızlık ister
ve bazen de
bütün hayatını yakmayı.

herkes bunu yapamaz.

çoğu insan
sadece yaşamayı ister.

derin düşünmeden
fazla sormadan
fazla sevmekten bile kaçınarak.

ve böylece
yavaş yavaş
kendilerine benzemeyen herkesi
garip bulurlar.

belki de bu yüzden
şimdi sana bakınca
bir yabancı görmüyorum.

hayır.

tam tersine.

çok tanıdık bir şey görüyorum.

insan görüyorum.

korkularıyla yaşayan
küçük güvenliklere sığınan
ve içindeki uçurumu
halının altına süpüren bir insan.

işte bu yüzden söyledim sana.

şimdi bence
sen de herkes gibisin.

ama yine de
insanı tamamen suçlayamıyorum.
çünkü bazen düşünüyorum.

belki de insan
uçurumlara bakmak için değil
onlardan kaçmak için yaratılmıştır.

ve belki de
en trajik varlık biziz.

çünkü gerçeği anlayabilecek kadar zeki
ama onunla yaşayamayacak kadar kırılganız.

ve bu yüzden
insan

bazen hakikatten değil
hakikatin ağırlığından kaçar.