Kenardayım, parmak ucumda asılı kırılgan zaman,
Hayatla ölümün o incecik, bulanık sınırında lahza'i zaman
Bir gamzelik hafif rüzgâr yetecek, ha itti ha itecek, eyvah aman,
Bakışların infaz hükmü, dudakların mühürlü bir ferman,
Bu nasıl bir bela, nasıl bir aşk ki canâna vermez aman.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta