Üçüncü Bardak Şiiri - Emine Bebek

fıskiyeli havuz önünde yan yana oturan
dalgın bir adam ve saçı dalgalı kadın
ortalarında sendeleyen birkaç sağır kelime
kül ucundaki alevin sönmeye yüz tutmuş rengi gibi

dar camlara hapsolmuş gözleri
kendi yabancılığının süresiz misafirleri ve
sürgündeki heykelleriydi

görmediler güvercinlerin çimleri didiklediğini
çay içerken beraber
gidiyorlardı birbirinden
bilmeden fıskiyeden akan yılların izlediğini

bir karga önlerine siyah noktalar döküp ilerledi
sözün paslı dişlilerine sıkıştı muhabbetleri
soydu zamanın solgun kabuğunu dişlilerden biri
ve o an cümleler üryan birer elbise giydi

ayrı yöne bakan kırık ayna parçalarını
ve gözün çatlaklarına düşen hikayeleri
ne rüzgar anlatabildi
ne çayın sıcaklığı külleri ısıtmaya yetebildi

boşluk esti önce sonra bir serinlik
iplik iplik hatıralar koptu kumaşlarından
sanki hiç uğramamıştı bu mekana zaman
sonra uzaklaşarak sıyrıldı günün saatleri

kavuşamayan paralel tren raylarında
sessizliğin buğulu vagonlarıyla
raylar ki uzanmışlar sonsuz bir gurbete
bir gündüz karanlığı mavisinde
buz tutmuş vakitlerle
kim bilir hangi boşluğa sızdı gölgeleri

bankta kalan
güneş altında ağır ağır silinen
hiç dokunulmadan buharı kurumuş
üçüncü bardağın halka izi