Üç Nokta Şiiri - Kemal Efruz

Yaşadığımdan anlamadım bir şey
Ölsem koyardım zaten adını
Yarımca yazılmış bir cümle gibi
Tamama erememiş
Cılız büyümüş bir ağaç gibi
Hiç meyve verememiş
Öylesine gelmiş, yoktan yere durmuş
Ve geçip gitmeyi unutmuş gibiyim dünyadan

Ben şanssızmışım biraz
Her şeyden hep eksik olanı düşmüş payıma
Hoş, fazlasını da zarar saymışım zaten
Düşlerimde hangi aynaya baktıysam
Gerçeğinde tam aksini yansımışım
Bir gemi bulup açılmak istemişim uzaklara
Paslı denizlerde kulaç atarken bulmuşum kendimi
Sormuşlar, söyleyememişim
Aklım varmış bir aralar
Kaybetmişim düşündükçe
Ve derin bir boşluğunda ömrün
Sanki çok mühim bir olay gibi
Yirmi dört yaşına basmışım
Ancak bedenen olmuş her ne olmuşsa
Ben çok eskilerde bir yerlerde
Ruhumu eski bir ceket gibi
Bir daha kullanılmamak üzere
Kapılar ardına asmışım

Soruyorum
Dingin sularda geçen koca bir ömür
Dalgalar aşmadıktan
Yeni limanlara varmadıktan
Geçmişi unutup
Yarınlara bakmadıktan sonra
Neye yarar söyler misiniz?
Kafesinde duran bir kuş gibi yürek
Sahici bir çarpıntıyı tatmadıktan
Gökte kanat çırpmadıktan
İçine sevda katmadıktan
Hatta ve hatta
Geceleri çok ciddi bir kederle
Şu zifîrî göğe dalıp gitmek yerine
Ferah ve huzur veren
Bir uykuya yatmadıktan sonra
Neye yarar?

Ben bilmiyorum cevapları
Çünkü ben, düşürdüm benliğimi
Belki kimsesiz bir sokakta
Belki de çok büyük bir kalabalıkta
Ancak duruyor dimdik ve bir başına
Hiçliğim ayakta
İnsan nerede yıkılır?
Bu soruyu sorduğumda
Yerin bin kat altındaydı
Göğe çok uzaktı, unutulmuş bir addı
Özgürlüğe milattı zihnim
Ve orada
O dar, o soğuk, o boğuk
Sessizliklerin içinde
Düşlerim beni renklere
Ilık yerlere ve seslere götürdü
Ama ne faydaydı, anladım
Anladım çaresizlik nedir yirmi dört yaşımda;
Böylesine kör bir çağda
Yüreği kırılgan insanlar için düşlemek
Işıkları yakmaktır bir anlık
Ah ki ne yazık!
Geri kalan tüm anlar karanlık.

2022-Ankara