Üç ışık Şiiri - Kemal Tekir

Akıl,
sorar durur durmadan;
neden, niçin, nasıl…
Karanlığa razı olmaz,
görünenle yetinmez,
perdenin ardını aralar.

Bilinç,
bir yol ayrımıdır içimizde;
sağa mı, sola mı,
kolaya mı, doğruya mı…
Seçer insanı,
insan da kendini seçer onda.

Vicdan,
sessiz ama en güçlü sestir;
gecenin ortasında uyanan,
“bu doğru değil” diyen…
Ne çıkar tanır, ne korku,
ne de kalabalığın alkışını.
Bir cüzdan bulursun yerde,
akıl hesaplar,
bilinç tartar,
vicdan uzatır sahibine.

Bir söz saplanır yüreğine,
akıl anlar,
bilinç susmayı seçer,
vicdan incitmemeyi öğretir.
Bir dünya kurulur gözlerinin önünde,
eğriyle doğru iç içe…
akıl görür,
bilinç taraf olur,
vicdan susmaz.

Ve insan,
ancak üçü bir aradaysa insandır:
Akıl yolunu aydınlatır,
bilinç adımını attırır,
vicdan yönünü şaşırtmaz.

Bir eksilirse
karar karanlığa düşer,
yol kaybolur,
insan eksilir.
Üçü yanarsa eğer,
bir kandil gibi içimizde,
ne gece korkutur bizi
ne de yanlışın gölgesi.
Çünkü biliriz:
ışık içimizdedir.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi