Üç günlük dünya Şiiri - Hasret Şiirleri

Üç Günlük Dünya
Gözümüzü açtık, adına "dünya" dediler, Üç günlük ömür bu, peşin peşin söylediler. Birinci gün "Hoş geldin", bir heves, bir telaş, Anlamadık nedir bu gözdeki acı yaş. Sandık ki ebedi bu bahar, bu yaz, Unuturuz sandık, ayaz vursa da biraz. Birinci gün toyluktu, umutla karılmış, Yolun sonu görünmez, sanki dağlar aşılmış.

İkinci gün başladı; çetin, uzun, yorucu, Hayat denen bu yokuş, en amansız koruyucu. Bir sevda peşinde koştuk, yandık, tutuştuk, Bazen bir ekmek için ne yollara düştük. Kâh güldük, kâh ağladık, dost kazığı yedik, "Bu da geçer" diyerek nice derdi sineye çektik. Canımızdan can gitti, toprağa verdik bir bir, Omuzumuzda kaldı taşınmaz bir yük.

Gidenler geri gelmez, acısı hiç dinmezmiş, Yürekteki o yara, sarsan da silinmezmiş. İkinci gün anladık, bu dünya bir gurbetti, En güvendiğin dallar, elimizde kırıla durdu. Saçlara aklar düştü, yüze çizgiler indi, Dün koşan bacaklar, bugün yorgun, titredi. Anladık ki ne yapsak, sonu hep aynı hüsran, İçimizde büyüyen, kocaman bir "pişman".

Ve üçüncü gün geldi, o son nefes anı, Terk ederken bedeni, bu yorgun, misafir canı. Ne biriktirdiysen elinde, kalır hepsi geride, Ne saltanat, ne şöhret, ne o görkemli evde. Bir sela sesi yankılanır soğuk minareden, Adın okunur, "Faniydi, göçtü" derler birden. Çoluk çocuk ağlaşır, dostlar "ah" çeker, İki metrelik çukura, hayallerin de gider.

Üç günlük dünya dedikleri, bu kadar işte, Bir rüya gördük sanki, acı bir düşüşte. Geldik, biraz oyalandık, sonra sessizce gittik, Üç gün için miydi bunca kavga, bunca kin? Koca bir ömür bitti, bir varmış bir yokmuş, Bu acıklı oyunun son perdesi kapanmış.