Bu akşam alacasında hissizim öyle yalnız ve kederli
Yaprak dökümünde rüzgârın önüne kattığı insan ruhuyum sahipsizim
Karşıma sen çıksan da tutunamayacağım
Sen tutamayacaksın beni,
Hiç yitirdin mi gölgeni?
Anlatmaya çalışmıyorum ki, yaptığım, alışmaya çalışmak
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




''tutunamayanlar'' geldi aklıma
İlk okuyuşta insanı çarpan nice dizeye sahip şiir..
*Korkmak bu saatte, kaçacak yer kalmamışken neye yarar
*Ben bile yokum, nereye düşer ki karaltım
*Mektup bile gönderemiyoruz giden dostlara
Yalnızlıktan başka bir şey bu..İnsan tek'inin öz-ben'i ile mırıldanmaları.
'' en kendisi '' olabilmesi mümkün insanın.. Ama bunu dışavurabilmek için sanırım şiirden başka çaresi yok..
Tutunamadığımız zamanlar ki galiba ''en kendimiz'' olabiliyoruz..
Sevgilerimle
tebrikler üstad
Turhan Toy
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta