Tutsak Şiiri - Efe Kerem Gümüş

Bir zerre kadar aşık olabilecek çağın
Bir göz kırpış
İştahlı bir alkış
Kulakların hamile değil mi?
Birer cılız haykırışla
Ve birde
Biner okyanus fark varsa
Aranızda

İçinde seke seke,
Noktası ve gövdesi ile tam
Bütünce ilerleyen
Bir soru işareti yok mu?

Sen isyan değilmiyim?
Ben insan değilmisin?

Artık bakabilirsin yüzüme.
Gözlerimin en içine, üstelik kendi gözlerinle.
Ve bana bir kere daha bakıp,
Bir adam görebilir misin?
Doğrularım arasında,
Genç ruhlu yanlışlar boy gösterirken.

Bir gök inşa etsek dâhil
Yeryüzünde tahtımız,
Nesnelerle çapraşık.
Ve kimimiz hala insanlara aşık.

Günahlar mübahlaşmaktadır,
Her lahzada.
Kanatsız kuşlar taşlaşmaktadır.

Kırmızılar, siyahlar yetmiyor.
Bir renk katli her gözle çarpışır.
Dünyam her koldan ablukadadır.
İçimde bir kanser gibi,
Bir vesvese yayılır
Düşlerim ve hayallerim,
Ve hayal edeceklerim,
Yaşlı bir ölümlüden farksızdır.

Midemde uçuşan arsız kelebeklerdi,
Savunmasız güzellikte bir çiçeğin özsuyu gibi,
Sevgimi, nefretimi, inancımı içenler.

Yersiz, yurtsuz, uykusuz.
Rüzgarın esrarlı rotasında,
Sorgusuz bir savruluş.
Ahlaksızca bir kaçış olacak, biliyorum.
Ama yeterince yoruldum.

Gücümün yettiği bir şeyi ağlatsam,
Göz pınarından bir halat gibi,
Çeksem garip yaşlarını.
Ve kendime engin bir deniz yaratsam.
Akıntılarında bir sal olsa,
Beni, bizi ve seni.
Gidilebilecek bir yere;

Yosun tutmuş duvarların çatlaklarına,
Çirkin bir bebeğin ana kahrına,
Prangaların sadece bileklere ait olduğu yere,
Bir yağmur ormanına,
Hayvanat bahçelerine,
Bir bürokratın evine,
Dağlara,
Annemizin yanına,
Çok,
Çokça uzaklara,

Vaazlarla sürüklese...

Üşümüş yazılar,
Taze zihinlerde tutuşacak,
Ve mabetler yanacak.
Ve sonraya hazır olacak,
Dünya.