Elimden tut anne!
Kaplasın yeryüzünü şefkat yumağı..
Anne güvercinin kanadı gökyüzüne çizilsin
Yaslansın omzuma gülistan oyaları
Günahsız gökler bulutları emzirsin..
Tut elimden ey yâr!
Dudağıma şiir sür
Öp onu tüm yangınları söndürcesine
Ateş düşmesin hiçbir kalbe..
Sevginin rızkı açlığımızı doyursun...
Tut elimden ey kalem!
Kapının gözlerinden bak bana
Gir içeri usulca...
Bitişik cümle olalım mı seninle?
Elimi sarsın kalemin kolları, değneği olsun adımlarımın...
Tut elimden ey toprak!
Bütün giysilerim sökülüyor bedenimden. ..
Ayrılık vaktinin ayeti iniyor gökyüzünden. ..
Uçuşan ömür konuyor toprağa...
Ey toprak tut elimden...
Beni sar rengine beni bula...
Bitsin bu şarkı...
Yok olayım senle usulca...
Kayıt Tarihi : 25.1.2026 20:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!