Türküler Şiiri - Sadık Kocabaş

TÜRKÜLER
Gönül kalesine bayrak dikilir,
Telin sadasından Hak’ka bakılır,
Sanma ki sadece ağıt yakılır,
Arşın tavanında yoldur türküler.

Şah-ı Merdan’dan bir nefes alınca,
Yedi Ulu Ozan kalbe dolunca,
Aşkın deryasına üryan dalınca,
Ummanda can bulan göldür türküler.

Hatayi’den aldık biz bu fermanı,
Kul Himmet’le bulduk derde dermanı,
Savurduk harmanı, geçtik zamanı,
Ateşi yakmayan küldür türküler.

Pir Sultan’ın asıldığı o darda,
Nesimi misali çekilen korda,
Yolcusu kalmasın hiçbir can darda,
Dosta uzatılan eldir türküler.

Virani, Fuzuli, Yemini söyler,
Gafil olan kişi dünyayı neyler?
Beyleri sarsan da, yıksa da köyler,
Hakikat bahçende güldür türküler.

Söze hacet yoktur özü bilene,
Meydanda can verip diri gelene,
Gözünün yaşını kendi silene,
Hünkâr ocağında baldır türküler.

Hacı Bektaş Veli aslanla ceylan,
Bize bizden yakın, her dem o canan,
Gönül kabesinde kurulmuş divan,
Ruhun gıdasıdır, haldir türküler.

Veysel’den öğrendik sadık yârini,
Toprağa gizledik gamı, zârini,
Eritir yüreğin kışını, karını,
Bozkırın kalbinde seldir türküler.

Mahzuni’den aldık öfkeyi, kahrı,
Ballara bandırdık içilen zehri,
Sıladan gurbete geçince nehri,
Yalnızın bağrında yeldir türküler.

Neşet’ten dinledik aşkın halini,
Gönül dağı sustu, büktü belini,
Tutunca yarinin ince elini,
Sinenin içinde teldir türküler.

Dört kapı kırk makam dilden dökülür,
Vahdetin bağına sevda ekilir,
Ölmeden evvel ki kefen dikilir,
Mansur’un dilinde "En-el Hak"tır türküler.

Ecdadım ocaktır, özüm pınardır,
Yolumuz sönmeyen ulu çınardır,
Kibirler eylemek kula zarardır,
Kalemsiz Şair’e dildir türküler.