Türk Dil Kurumuna İnat

İçimde Türk Dil Kurumuna inat bir ben var
Redifsiz,uyaksız,öznesiz şiirlerim hâlâ düzeltilmeyi bekliyor,
Oysa ben onları çoktan yazıp bitirdim bile.
Takatsizim...

Şiirlerim okunmayı,
Ben sevilmeyi,
Saçlarım koklanmayı
Ve avuç içlerim öpülmeyi bekliyor.
Düşmemek için bir yüreğe nasıl tutunur insan?

Hâlâ avutamıyorum yorgun yüreğimi.
O kapı eşiğinde,
Yoldan geçen her araba sesine koşup duruyor.
Bilmiyor ki yollar değil,
Yalanlar girdi aramıza.
Gidişini kabul etmeyen yanlarım kanıyor.

Şimdi
Gülsem şiir,
Haykırsam roman
Ve gitsem masal olacak.
Kelimeler var dudaklarımda,
Lebsiz dilime inat.
Adressiz ve ışıksızım.

Ah, bu “geçer geçer” dediğim kaçıncı yara?
Geçmedi.
Geçmedi.
Geçmiyor.
Üfle geçsinlik acılarıma yenileri ekleniyor.
Ucundan tutuyorum bir kalbin,
Kıyısındayım bir aşkın,
Gözlerine sürgün ilk baharlarım.

Dilim titrek bir sonbahar ayazı,
Rüzgâr yüreğimi titretiyor.
Başıma yağan yağmurları saymıyorum bile.
Ne desem, ne yapsam
Acı beden değiştiriyor da geçmiyor.
Elimde neşter,
Dilimde isyan.
Dibine kadar oyuyorum
Ve hâlâ hissizim.
Sahi, duygularım nereye kayboldu benim?
Ya da hiç mi yaşanmadı bu aşk?
Ben düş mü gördüm, sevgili?
Düş bitti, sen gittin.
09.01.2026 12:47