Turist Oldum Şiiri - Mustafa Alp

kırk yıl çalıştığın kapalıçarşı’ya,
turistik gezi.
elinde telefon, boynunda makine,
vay be diyorsun,
bir zamanlar ter kokan taşlara şimdi filtre yakışıyor.

sen o taşları sabahın köründe süpürürdün,
daha güneş galata’nın sırtına yaslanmadan,
esnafın kepengi yarı uykulu açılırken
çaydan ilk buhar yükselirdi,
hatırlar mısın?

şimdi rehber anlatıyor.
burası tarihi han,
şurada meşhur kuyumcular,
burada halıcılar.
sanki sen hiç yaşamamışsın o dükkanın içinde,
sanki o altının tozunu ciğerine çeken sen değilsin.

bir köşede durup bakıyorsun,
eskiden usta diye seslendiklerin
ya yok, ya susmuş, ya da tabelaya dönmüş.
isimler gitmiş, tabelalar kalmış,
insanlar gitmiş, hikayeler satılık olmuş.

hatırlıyor musun,
bir müşterinin yüzünden günün nasıl geçeceğini anlardın.
bir bakış, bir pazarlık, bir inat.
şimdi herkesin cebinde hesap makinesi,
ama kimsenin yüzünde hesap yok.

sen o çarşıda yaşlandın be kardeşim,
duvarlar senden genç şimdi.
onlar hala dimdik,
senin dizlerin hafif titrek,
ama en çok içindeki ses yorulmuş.

bir dükkanın önünde duruyorsun,
camın arkasında ışık,
ışığın arkasında fiyat,
fiyatın arkasında kimse yok.
eskiden bir kahkaha olurdu o ışığın içinde,
şimdi sadece etiket parlıyor.

turist soruyor.
gerçek altın mı bu?
sen içinden diyorsun.
gerçek olan bizdik be.
ama sesin çıkmıyor,
çünkü artık kimse gerçeği merak etmiyor.

bir simit alıyorsun çıkışta,
çay hala aynı aslında,
bir tek sen değişmişsin,
bir de o çarşı.
ya da belki çarşı değil de,
içindeki hayat taşınmış başka yerlere.

lırk yıl çalıştığın kapalıçarşı’ya,
turistik gezi işte.
kendi ömrüne dışarıdan bakmak gibi,
kendi gençliğine yabancı kalmak gibi.

ve en acısı ne biliyor musun?
artık kimse sana
usta, bir bakar mısın? demiyor.

sen de son bir kez dönüp bakıyorsun,
taşlara, kemerlere, loşluğa.
içinden şöyle diyorsun.

iyi ki vardın be,
ben seni çalıştım,
sen beni yaşattın…