Türbedar Şiiri - Hüseyin Ersoy

I. Ölüm

Sıratın keskinliğinde ikameti,
Var mısın anlamaya!
Haydi, sor gücün yetiyorsa sormaya!
Varsa cesaretin, kitabını baştan yazmaya,
Başlayabilirsin öyleyse sana açılanı okumaya!

Ne Gözlerinin volkanında erir buzlarım
Ne de nefretin çukurundadır bakışlarım.

Bitti mi şeytanınla savaşın?
Hazır ol, şüphe denizinden mezun olmaya
Bitmediyse bu kargaşa
Bil ki bulamazsın istikameti,
Gitsen bile Kaf dağının ardına!

Ne Gözlerinin volkanında erir buzlarım
Ne de nefretin çukurundadır bakışlarım.

Say ki son bir şans verildi sana.
Say ki kitabını geri verdiler bana,
Elimde artık, cevabını özlediğin sorularınla!
Yıkılmadı korkma,
Sis çöktü sadece köprünün uçlarına

Ne Gözlerinin volkanında erir buzlarım
Ne de nefretin çukurundadır bakışlarım.

II. Diriliş

Yeni hayatına hoş geldin!
Sis dağıldı duruldu dalgalar
Bil ki sahil-i selamete ulaştı tüm tayfalar
Bilmem,
Sen şimdi göklerin mi, yoksa düşlerin misin
Türbedarın olsam kabul eder misin?
Acaba,
Sen şimdi yaratılanların en güzeli misin?

Ne Gözlerinin volkanında erir buzlarım
Ne de nefretin çukurundadır bakışlarım.

Esselâmü aleyküm yâ ehl-el-kubur!
Artık tüm dualarda senin adın okunur
Senli sensiz okur ayetleri melekler,
"Selam size, sabırla direnenler!"
Görev tamam!