O kadar müsaayitim ki ölmeye
Dünya tam bir kara perde gözlerimin önünde
Ve bir daha yaşanmayacak son sahnem
Varlığımın hissi gibi buz kesmiş soğuk bedenimde
Hiçbir su mavi değil benim için artık
Avuçlarımda kirle birikmiş birkaç damlam var sadece
Vücudumun halsizlinden okunur
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta