Tükendiğim Yerden Şiiri - Gönül Kütük

Sevgilim,
Sana bu sözleri tükendiğim yerden yazıyorum.
Eğer dayanamaz çözülürse dilimdeki mührüm,
Açılırsa kirpiklerimin bukleleri,
Cenneti sakladığın gözlerinde ele veremez artık kendini.
Artık anlamını kaybedip bitap düştü devrik cümlelerim.

İç çekişimle dem vurduğum bir kahır bırakıyorum sana.
Kalbimin sargılarını son kez açıp, pansumansız izlerimi asıyorum yüzüme.

Tükenmişliğimi tükenmez mavi bir kalemle yazıyorum.
Hiç kıpırdatmadan hicranımı,
Yerde tozlanmaya bırakıyorum.

Susuyorum ve kusuyorum son kez yakarışlarımı.
Belki unutmuşumdur diye,
Gözlerinin baktığı her yerden kendimi arıyorum.
Mandalla iplerine tutturduğum kıyametimi de,
Kopmadan alıyorum.

Hiç korkup kaçmadım ben,
aklımdan zorunu karşımda görünce.
Hep bir adım daha yaklaştım imtihan gibi sevgine.

Köhne bir mutluluğa razıydı kalbim,
Tahammülüm olmasa da taverna müziğe,
Taş plak niyetine karışık kaset dinlemeye,
ve toplama şiirleri de sevmeye.

Daha müzik bitmeden,
Bedeli fazla gelen bir fatura dekontu gibi,
Buruşturuldum şefkatimden.
Ben sana yedi renk ağladım,
Sen siyahımı seçip kattın kendine.

İstediğim zenginlik,
Yoksul bir bakışla,
Yollarına gül döşemekti.

Eğer arşınlasaydın bu yolları benim azmimle,
Senin gittiğin yollar sana çoktan varırdı bile.

En başında hissettim tuğlaların tek tek düşeceğini,
Yine de ilk sarsıntıda atmadım dışarı kendimi.
Daha da içeri,
Daha da içinde bekledim seni.

Ulaşmayı beklerken,
Uzlaşmak bile mümkün değildi.

Gündüz kuşağını bağlamadan güneş,
terk ediyorum kucağıma topladığım mavilikleri.

Rögar kapağından düşen,
Anahtar kadar çaresiz bir sürüklenişti.
Gücümün tükendiğini,
Çamur gibi sıvadım gerçeğime.

Yani sevgilim,
Apar topar sevmenin bedeli,
Tükendiğimi bile konuşarak değil,
Ağlayarak sayfalara dökmekti..