Tuğrul Pekel Şiirleri - Şair Tuğrul Pekel

Gönüldeş olmadıkki

Sırlarımı verdim,
Sırlarını aldım.
Sırdaş olduk, dost olduk.
Nedir derdin ey güzel

Gözler;
Bir bilsen neler görür,
Neler söyler,
Bana bakan o büyülü,
Gözler.

Güle güle


Bir gün hayal gücüne takılacağımı biliyordum.
Biliyordum karşında eriyip yok olacağımı.
Sen ele geçirebileceğim bir sevgili değil,

GÜLE GÜLE DEMEYECEĞİM

Güle, güle demeyeceğim.
Gidişine dur diyemediysem
Ve yüreğimi çıkarıp,
Bir çalı dibine bırakıyorsam,

Güller ve Sen


Sarı
Kırmızı
Beyaz

Prenses birden ağaca bakarak seslendi:
Şair orada olduğunu biliyorum çık ortaya.
Şair şaşkın bir şekilde ortaya çıktı çok iyi saklandığını
Sanıyordu. Dayanamadı sordu:
Benim burada olduğumu nasıl anladın prenses.
Anlamadın mı şair koca çınar bile bana duyduğun sevginin karşısında

Yuvasına bir çöp daha koyan dişi güvercin,
erkeğine dönerek:
- Demek Şair ile Prensesin hikayesi hem mutlu,
hem de hüzünlü sonla bitmiş '' Dedi.
Hayır diye cevap verdi erkek güvercin. '' Daha sonunu,
dinlemedin ki'' ve dişisinin gözlerine bakarak devam etti,

Gözyaşındaki alev

Bir şehir ki yanmaya,
Hazır bekler bir çıranın
Tutuşturmasında.
Nefes aldırmaz,

Ev Kızı Hayriye

Evvelden ev kızıydın,
Siyah beyaz rüyaları olan.
Şimdi el kızısın renkli ve sinemaskop,
Bir dünyada yaşayan.

Eylül de Gel



Ankara’yı özlüyorum ve de seni.
Kaderimsin alnıma yazılan.