TUĞRUL
Seni hissetmeyen kalp bir zindan
Soğuk mahzeni tek hapishane
Kurtar şu kelepçeli mahpustan
Verme yüreğime bir hüzn hane
Dudağına bir tütün değince
Hatırla korunla yaktığını
Bir kalbi sen yeniden sevince
Hissetme tenimin ocağını
Girdin sineme bülbül sesinle
Dost ettin sen kendini sazlara
Bana bir türküsün nefesinle
Bırakma beni sen ayazlara
Maziye ebedi acı verme
Temiz sevgimize leke sürme
Üzeceksen beni daha görme
Nasıl sevdiğimi keşke bilsen
Ey gönlümün yegâne sahibi
Yakma eyyamı o taş uğrunda
Sen yüreğimin tek müntehibi
Zedeli bırakma beni aşk yolunda
Zambak gibi olsun örtüm beyaz
Bir deste gülle gel toprağıma
Güldaneyim ben sana sen Şeyyaz
Gittim şu dünyadan durağıma
Şehrine kara bulut çökünce
Sığınacak kapı bir eşik ol
O girdaba yeniden düşünce
Tuğrul gibi ateşinden sen ol
Güldeste Ebrar Kabasakal
Güldeste Ebrar KabasakalKayıt Tarihi : 18.04.2026 02:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Seni ben içimde öyle bir yegâne etmişim ki; Senin o türkü gözlerine şair olacak kadar ihtirasla, Tuvaline fırça olacak kadar sadakatle, Sözlerine bestekâr olacak kadar ilhamla, Karakterine seyirci olacak kadar arzuyla bağlanmışım İşte böyle bir şehvetle sevdim seni Ey Tuğrul. Sen ise bu yegâneliği göremeyecek kadar kör bir ruhla, Varlığımı kendi karanlığında iblise çevirdin.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!