Tuba Okur Şiirleri - Şair Tuba Okur

Yine mi değdi,
yalan rüzgarlar tenine?
Yasak olan tüm kelimeler gibi,
kurban mi edildi tüm yaşamlar?
Bir renk düştü,kara düşlerin ortasina
Mavi,siyah oldu tüm güller...

Onun varligina duydugum muhtesem hayranlik hissi normale dönüyor ve bu büyünün bozulmasi beni endiselendiyor sanki adini daha önceden koyamadigim bir duygunun başka bir duyguya evrilmesi gibi..O mu ışiltisini kaybediyor yoksa benim hayallerimdeki renklerin feri mi sönüyor?

Küflenmiş doğruları
Kalemler
Yazamaz oldu..
Makaslar
Kesemez oldu..
Ön yüzü beyaz

Geçip gider yaşam..
Bitmez denen her an,
alıp gider kendini,
bir bavula koyarak..
Sessiz bir veda gibi,
dünle,günle vedalaşmak..

Geçip gider yaşam..
Bitmez denen her an,
alıp gider kendini,
bir bavula koyarak..
Sessiz bir veda gibi,
dünle,günle vedalaşmak..

Sahi neydi yasamak,sevmek
Bir kimseyi tanımak mı
Hayaller mi gerçekler mi
Yoksa yalnızlığına muhatap bulmak mı?
Ölen bir yakınının ardından benliğini unutup
Tekrarlar yasamak mı?

Ele iyi
Evde pek iyi(!)
Başkalarına
Bin bir iltifat
Gel bir de
Evdeki haline bir bak

Abartmadık hiç bir hissi
Rölantide kaldık yıllar yılı
İlk aşk olacağı,
bilinmezdi tabi
Hayat yaşandıkça anlaşıldı
Sonra zaman geçti

Bugün hepinizin
Ruhunu okudum sandım
Bu kadar yalan olabileceğini
Düşünmemiştim
Gerçeklerin
Sen en güvendiğim insan

Özlerken suretinin
en sen, en ben halini..
Ve beklerken umutsuzca
limanı olmayan bir denizde..
Ve suskunlukları şairleştirken ben
Şair olur, iki kelam yazar sessizlikler..