Tuba Okur Şiirleri - Şair Tuba Okur

Ben de öğrendim
Artık kimsesiz yaşamayı..
Ben de öğrendim artık
Yalnız yaşlanmayı..
Ben de öğrendim
Heyecanıma dem vurmayı..

Saklasam kendimi
Umman'lara
Uzak diyarlara..
Bir yerden çıkıyor
Yine
Benliğim

Gezmek dolâşmak,
tüm benliğimle her yeri
tanımak insanları gönlümce..
Sevmek ya da sevilmek derdi hiç değil
Gözlemlemek ve yazmak alabildiğince
sevdiğim bir yol kalıpları kirarcasina

Sevmek neden bu kadar zor,
dedim kendime?!
Neydi aradığımız,
kendimizde eksik olan mi?
Cevap verdim kendi kendime
Parçalar çalar durur,

Gökyüzünden süzülen bir damla yaş gibi
Gölgenin ortasından süzülen sen.
Minik bir kalp çarpıntısı,
ay ışığına karşı.
Bulutların ardındaki bekleyiş ve
güneşin kendini göstermesi gibi aniden..

Yüreklerde bir parça
Hüzün ben..
Söylenen
Sözdeki yalan
Sen..
Susmasını bilmeyen o..

Sen sanki
Biraz ben..
Biraz sendin..
Aslında sen,
Sadece
Bensiz büyümüş

Belkide ben
Bensizliğimin
Bana bıraktığı
Bir
Benle mutluydum
Ben olan bir benle

Beni hüzne boğan
Ne bir bakış
Ne de
Kendimden
Kaçış..
Beni asıl

Gün doğarken aydınlatır
gece sessizliği..
ve bir yakarış peydahlanır
tüm renksizliğe..
bir bebek göbek bağından,
bağlanır hayata