Bu raylarda geçti hep, çocukluğum büsbütün,
İpte cambaz misali, yürür koşardım her gün.
Çıkında peynir ekmek, önümde üç, beş koyun,
Küçük çaplı çobanlık, belki biraz da oyun,
Dedem demiryolcuydu, trenciydi lakabı,
Öyle tanırlardı hep, eşi dostu ahbabı.
Ben de onun torunu, belki ilgim ondandı,
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta