Travma Basamakları Şiiri - Ayşe Uçar

dağların ötesinde kaldı kekik ve çiğdem kokuları
bunaklaşan semanın bulutları
yağmurları kuruttu

çölleşen dünyayı ağlatmayı nasıl başarsın ki
yaslı ve kısık gözlerim

kronikleşen yalnızlık urlaşan kemiklerimizde
zorba zamanların flu akşamları
dirençsiz uykulara çivilenen kabuslar
yokluğa filiz veren
kurak zihinler

kısa kısa ömürlerin kısır kısır düş tarlalarına
zincirlenen tutsaklıkların keşmekeşliğinde
umutsuzluk

yaralı çığırtkan bir kuş özgürlük
çırpınır durur karanlıklar diyarının sivri uçlu
dikenli kafeslerinde

ölü hayallerin kurbanı zihni kapalı insan
karlar yağsa güneşin donuk iliklerine
yıkılsa kaleler kırılsa zincirler
şakırtısı kesilse kulakların
özgürlük karanlık meleğini
terk etse

insanoğlunun son sözü bu olsa

travma
basamaklarında
-Tanrı katında beklenen güneş açar mı?

2501202600:09