Tozlu Tahtın Gölgesi Şiiri - Rasimin Gün ...

Tozlu Tahtın Korlu Gölgesi

Cihanın yükü omuzda, ağır sınavdır hayat,
Balçıktan yoğrulmuş canın, sızısı bitmez heyhat!
Kaf dağından bakan gözler, sanır ki gökler mülkü,
Gözlerini yumduğun an, biter bu dünya mülkü

Gümüş zırhlar kuşanmışlar, lakin kalpler hep çıplak,
Kendi gölgesinden korkar, sarayda olsa mutlak.
Nefsin altın zinciriyle, bağlanmış kör düğümler,
Ruhun o dar atlasında, hapsolmuş tüm hükümler.

Aynalar yalan söylerken, ruhu pas tutmuş beyler,
Zirvedeyim diyen aciz, çukurda gönül eyler.
Bir damla su değil miydin, bu gurur hangi taşa?
Zaman her şeyi öğütür, bakmaz gözdeki yaşa.

Yıkılsın fildişi kule, açılsın gerçek perde,
İnsan odur ki dermanı, bulsun düştüğü yerde.
Nefsine kul olanların, can damarı kopuktur,
Gökten yere düşen pay, kibirli kalbe oktur.

Zemheri rüzgarı vursa, solar tüm sahte renkler,
Kuru bir yaprak gibidir, tahtta bekleyen beyler.
Nefsin kara dumanı, gözü kör bir perdedir,
Gönlü saray sananın, asıl yeri yerdedir.

Yaldızlı sofralarda, haramla doyar karın,
Hesabı verilemez ki, o meçhul olan yarın.
Gökler gürlese bir defa, titrer o mermer dizler,
Kibrin zehirli isidir, kalpte silinmez izler.

Ömür canda kum saati, her anı birer zerre,
Boyun bükmek ar gelince, o kirli, kara köre.
Tapındığın kirli dünya, bir avuç toz olacak,
Kendine ördüğün ağda, ruhun hapis kalacak.

Hangi sultanın kaldı ki, hükmü ebedi sürsün?
Sen tende bir fani cansın, neden hep böyle hürsün?
Gömülürken o toprağa, sığmaz o dev kasanlar,
Suskunluk başlar orada, biter tümden yalanlar.

Vicdanın sessizliğine, altın vuruşlarla vur,
Zulmünle abad olan can, gün gelir yolda durur.
Can damarı dediğin, bir incecik ipliktir,
Kibirden dev kule kurmak, aslolan ezikliktir.

Canın toprağa yakındır, her adım biraz daha,
Bakmazlar ne ününe, ne de şanlı şaha.
Nefsini kurban et ki sen, insanlığın dirilsin,
Dirilmezse yalan dünya, üstüne devrilsin!