Töz Şiiri - Barış Kaya

Tanrıçaların vergisi olmalı algısı
ruhların derinliklerinde.
Belki de bu yüzden
bazı duygular insana
kendinden bile yakın gelir.
Bir kez yerleşti mi düşüne,
ne susar ne de unutulur.

Senden kalan her şeyden
uzaklaşıyorum şimdi.
Ben, bana ait olmayanı
kendimden ayırıyorum.

Evrenin her bir parçası zerreyse,
parçalanan duygularım
nereye dağılır şimdi?
Belki bir boşluğa,
belki de yeniden
kendi özüme.

Hiç kimsenin gösterdiği yolda değilim
ve kimseler yok
bana yol gösterecek.
Belki de insan
en çok yalnız kaldığında
gider kendi kendine.

Bak, Ahmed Arif ne diyor dizelerinde:
“Bense tözüyüm artık,
akkor tözüyüm,
Prometheus’u yakan
kara sevdanın…”

Ben de öyle.