Töz Şiiri - Simya Nuran Aksoy Karakuş

Ne kabukta ara beni, ne esen rüzgârda
Ben, fırtınanın doğduğu o gizli merkezim
Zaman eriyip giderken sonsuz intiharda
Hiç eksilmeden kalan kadim nefesim

Biçimler birer gölge, suretler düşer elbet
Renkler solar, nehirler kurur yatağında
Evren içre dönerken sürer ezelî hikmet
Ben, bendeyim; mekânın her sırlı odağında

Ateş külü doğurur, toprak ise çiçeği
Her giden başkasıyla döner fani dünyaya
Sadece ben taşırım o sarsılmaz gerçeği
Dokunamaz faniler hiçbir sırlı rüyaya

Ne başlangıcım vardır, ne de bilinir sonum
Sıfatlar üstüme dar, kalıplar bana kafes
Varlığın her halinde sessizce duran tozum
Kainat yıkılsa da, tükenmez bendeki ses

​Bak aynaya, gördüğün yapayalnız sureti
Sana senden de yakın, içindeki o gizdir
Madde çöker, geriye kalır ruhun nefesi
Zaman siler her şeyi, baki kalan o izdir

Temmuz 2026