Torun Sevgisi Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

I.
Ne çok şeyi sığmış senin o küçük kalbine
Gökyüzü, bir akşam kızıllığı, martılar
Bir de benim bütün ömrüm
Yürüyorsun, peşinden gidiyorum
Bir gülüşünde, sen akıyor bütün nehirler
Sen kokuyor içimde
Çiçeklerle dolu bahçelerim

II.
Ellerinde bir rüzgar var
Nereden estiği bilinmez
Saçlarına takılmış yıldız tozları
Gözlerinde kaybolmak istediğim bir uzaklık
Yürüyorsun, dünya yürüyor seninle
Ve bir şarkı doğuyor
Adı "torun", sözsüz sessiz
Ama en gür sesli şarkı

IIl.
Bir çocuk büyütüyor içimdeki bahçeyi
Adını koymadan her şeye
Suluyor geceleri, gündüzleri
Dalları gökyüzüne uzanan
Meyveleri henüz olmamış
Ama kokusu düşmüş dünyaya
İşte o çocuk sensin
Ve ben o bahçenin bekçisi
Dede

IV.
Güneş henüz doğmamış, uykunun derininde
Yine seninle karşı diyorum rüyalarımda baharı
Ellerim nasıl hatırlıyorsa suyu
Seni de öyle tutuyorum
Bir nehir yatağında biriken ay ışığı kadar hafif
Ve bir o kadar ağır, çünkü sen
Ben gibi
Zamanı meydan okursun, dede...

V.
Gölgen düşüyor odamın duvarına
Bir kuşun ilkbahar sevinci gibi
Yürüyorsun, küçük adımlarla gökteki maviliğe
Ben arkandan bakıyorum
Bir dağın ardında kalan
Ovaya bakar gibi...

Vl.
Bir başkasının gözlerinde buldum kendimi
Yürüdüğüm yolların en taze sabahında
Sökülüp atılmış saatlerin ardından
Bir çocuk gülüşünde yeşeren ağaç
Ve ben o ağacın en yaşlı dalı
Gökyüzü neden alnıyla
Zamanın ucunu öpen parmaklar
İşte torun sevgisi budur.