Nesine seslensem, Törnüğ’ün ben?
Yaz gelse de açılmaz, gülü Törnüğ’ün.
Ne kadar, benim desem de gidemem.
Temmuz ayında perişan, hali Törnüğ’ün
Gönül arzu etse de, çekmez ayaklarım.
Gündüz hayalimde, gece düşümde sayıklarım.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
