Sadece sessiz hıçkırıklar bozuyordu gecenin karanlığını.
Bazen amansız haykırışa dönüşürken, bazende bir hırıltıyı andırıyordu.
Kadın yerde iki büklüm yatarken,
Birden fırladı ayağa.
Başı dik, bakışları sert!
Ve birden başladı bağırmaya.
Ne zaman bitecek!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Güzel şiir.Tebriklerimle
duyarlı bir şiir olmuş olmasına eline sağlıkta. töreciler belli birde devlet kurarlarsa kadınların halini bile duymayız bundan kelli. ee kendi düşen ağlamaz
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta