Toprak Ve Ten Şiiri - Tahir Altunay

Başaklar rüzgara salmış kendini
Gezerim saçlarım salınarak ben
Rüzgar eser savurur tanelerini
Yaz da kalmış su arar toprak ile ten.

Ağustosun ortası sıcak bir rüzgar
Başımda düşünceler yürekte efkar
Yalnızlık yoldaş olmuş sessizliğim yar
Güneşte pişer gibi toprak ile ten

Boşa geçen yılların yorgunluğu var
Başakların yağmura dargınlığı var
Yalnızlığa yüreğin kırgınlığı var
Dertleşir birbiriyle toprak ile ten.

Ellerimi sürerim başaklar yorgun
Sevda ile susuzluk geçmeyen salgın
Ben yalnızım yüreğim dostlara dargın
Rüzgarla kucaklaşır toprak ile ten.

Yıllar geçer tükenir bir koca ömür
İnsanoğlu eceli ansızın gelir
Her can gibi fanidir gerçeği bilir
Bir gün mutlak buluşur toprak ile ten.