Toprak susuyor Şiiri - Nedim Çekin

Bir kapı gıcırdıyor içimde
kimse girmiyor.
Duvara asılı bir saat
kanı unutmuş.
Avuçlarımda
kırık bir ışık var,
ısınmıyor.
Toprak susuyor,
yağmur adıyla çağrılınca.
Bir çocuk
gölgesini düşürüyor yere,
kendisi yok.
Camdan yapılmış bir kuş
uçmayı öğrenemiyor.
Dağlar
nefesini tutmuş,
otlar eğik.
Bir ceylan
geceye bakıyor,
gözleri açık kalıyor.
Ses,
boğazında düğüm
bir şehrin.
Ve ben
adımı değil,
küllerimi taşıyorum.