Toprak, Duman Ve Toz Şiiri - Ünal Şahin

Toprak, duman ve toz.
Bir zamanlar kor olan ne varsa
şimdi tenimde.

Toprak kuru,
ayağıma batıyor.
Duman sanmayın,
yanan bir şey yok artık.
Havaya kalkan,
yalnızca toz, yalnızca pislik.

Üç kusurla damgalandım:
Anlatamamak,
anlamamak,
bir de kursağımda taşlar.

Ben hoyrat doğmadım.
Ağzımı her açtığımda
bir taş koydular dilimin üstüne.
Sustum.
Bir tane daha koydular.
Ve korktum.
Adına korkak dediler.

Kursağıma indi o taşlar
Birer birer yerleştiler
Konuştukça acı çektim
Sade suskun bildiler

Ana rahminde
düşüncesiz bir et parçasıydım.
Ne Ünal vardı,
ne korkak,
ne de anlatacak bir şey.

Sonra bir yerde
kitabın sayfaları atlandı.

Ben yaratıldım.
Baktım:
ben vardım.

Nasıl geldiğim buraya,
kim olduğum önceden
önemi yok.
Kitabın ortası yok.

Varsa şayet kaderin bir defteri,
varsa başında bir yazar,
hâlâ elindeyse kalemi,
benden tek bir cümle esirgemesin:

Ünal geçti buradan.

Bedeni toprağa,
sesi dumana,
adı toza karıştı.

Ve kendinden geriye
nefessiz,
dokunulmaz,
bir bengi kaldı.