Toprak Ana Şiiri - Sevim Şahin

Toprak Ana

Toprak Ana…
Bu gözyaşları senin mi,
Selleri, tsunamileri, okyanusları taşıran?

Toprak Ana…
Bu çığlıklar senin mi,
Rüzgâra hız veren, yeryüzünü sarsan?

Toprak Ana…
Bu hayal kırıklığı senin mi,
Mevsimleri altüst edip dağıtan?

Toprak Ana…
Bu bize gönderdiğin son uyarı mı?
Yoksa çocuklarının duymak istemediği bir feryat mı?

Toprak Ana…
Artık çok mu geç?
Tövbe etmek için gerçekten çok mu geç?

Sen her şeyin anasısın.
Ben de seninle ağlıyorum,
Seninle haykırıyorum,
Hayal kırıklığını yüreğimde taşıyorum.

Ama ben yalnızca bir tohumum…
Toprağında filiz bekleyen,
Senin ellerinde büyümeyi düşleyen,
Nice insanın görmezden geldiği küçük bir tohum.

Sen hayal kırıklığıyla sırtını dönüp giderken,
Ben avuçlarından düşüyorum.
Sana bakıyorum…

Kan kırmızısı gölgende
Yorgun düştüğünü görüyorum.

“Geri dön!” diye haykırıyorum.
Ama benim zavallı sesim çok cılız.
Sana ulaşmaya yetmiyor.
Ve yankı verecek kimse kalmamış.

Ben senden kopan bir tomurcuğum;
Çaresiz, küçücük…
Rüşeym hâlinde boğulurken
Seni, eşsiz güzelliğinin içinde
Yavaş yavaş kaybolurken görüyorum.

Öyle bir güzellik ki…
Kimsenin giyemeyeceği kadar eşsiz,
Taklit edilemeyecek kadar gerçek.

Ama insanlar
Çirkinliği görmek istemediği gibi
Beni de görmüyorlar.
Çünkü ben yalnızca küçük bir tohumum.

Ve ben…

Etrafımda büyüyen kayıtsızlığın sıcağında
Yavaş yavaş yanıyor,
Toza dönüşüyorum.

Oysa tek isteğim vardı:

Burada,
Bu yeryüzünde,
Senin koynunda…

Büyüyebilmek, Toprak Ana.

22.05.2011

Sevim Şahin
Kayıt Tarihi : 13.05.2012 14:51:00