Topragın kokusu (hikaye)

Toprağın kokusu ağırdı o gün.
Yağmur yeni dinmişti, mezar taşının üstünde hâlâ damlalar vardı; sanki gökyüzü de ağlamış, yorulmuştu. Adın kazılıydı taşa… Soğuk, sert ve geri dönülmez. Parmağımı harflerine sürdüm, inanmak ister gibi. Ama isimler konuşmazdı. Sen de.
“Geç kaldım,” dedim.
Hep geç kaldım zaten.
Yanına diz çöktüm. İnsan sevdiğinin mezarı başında nasıl durur, bilmiyor. Ne ayakta durabiliyorsun ne yere yıkılabiliyorsun. İkisinin arasında, boşlukta kalıyorsun. Tıpkı bizim gibi… Arada, yarım, kavuşamamış.
Sana anlatacak çok şey biriktirmiştim.
Bir gün olur da yan yana gelirsek diye sakladığım cümleler vardı. Şimdi hepsi boğazımda, hepsi yetim.
“Bak,” dedim fısıltıyla,
“Biz hiçbir zaman el ele yürüyemedik. İnsanlara anlatamadık. Zaman bize izin vermedi. Hayat hep başka yerlere sürükledi. Ama bil… Ben seni hiç yarım sevmedim.”
Rüzgâr esti.
Mezarın başındaki çiçekler sallandı. Sanki “duyuyorum” der gibiydin. Ama cevap yoktu. Ölüm tek taraflı bir sessizlikti.
En çok da buna yanıyorum:
Bizim ayrılığımız bile tam olmadı. Vedalaşamadık. Son kez yüzüne bakamadım. “Gitme” deme hakkım varken sustum. “Kal” demem gereken yerde gururumu seçtim. Şimdi gururum yanımda değil… sen de değilsin.
Herkes diyor ki, “zamanla geçer.”
Yalan.
Ölen sensin ama acı yaşamaya devam ediyor. Her sabah uyanıyorum ve sen yine yoksun. Alışmak değil bu, kabullenmek hiç değil. Bu sadece taşımak… ağır bir yük gibi.
Mezar taşına başımı yasladım.
Soğuktu. Sen sıcak olurdun. Ellerini hatırladım; en zor anımda bile titremeyen ellerini. Şimdi toprak ısıtmıyor, isimler sarılmıyor.
“Keşke,” dedim defalarca.
Keşke daha cesur olsaydım.
Keşke herkesi karşıma alsaydım.
Keşke seni sevmenin bedelinden korkmasaydım.
Ama keşke’ler ölüleri geri getirmiyor.
Bizim aşkımız kavuşamadı.
Ama bitmedi de.
Sadece sen toprağın altındasın, ben de sensizliğin içinde.
Kalkarken son bir şey söyledim:
“Eğer bir yerde ruhlar karşılaşıyorsa… orada tamamla beni. Çünkü bu dünyada yarım kaldık.”
Arkamı döndüm.
Mezar arkada kaldı.
Ama sen… içimde kaldın.
Bazı aşklar mutlu sonla biter.
Bizimki ağıtla.