Toprağın hafızasında ki ateş

“Toprağın Hafızasında Ateş”
Bugün takvim, bir yaprak değil artık bir yara izi. Çanakkale Zaferi
Toprak konuşuyor, duyabiliyor musun?
Her karışında bir nabız atıyor hâlâ, her taşın altında bir kalp yarım bırakılmış gibi çarpıyor.
Deniz, o gün mavi değildi. Kurşun rengiydi dalgalar, gökyüzü barutla yazılmış bir dua, ve rüzgâr annelerin iç çekişini taşıyordu kıyılara.
Bir millet, ölmeyi değil ölmeden önce dirilmeyi öğrendi orada.
Siperler, daracık mezar taslakları gibi, ama içlerinde dağlardan daha büyük yürekler saklıydı.
Bir asker düşün cebindeki mektup yarım, cümlesi eksik: Anne, ben… devamını toprak tamamladı.
Ve bir komutan yükselir zamanın içinden, gözleri ufka değil, kaderin tam kalbine bakar:
Mustafa Kemal Atatürk
Der ki:
“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum.”
Bu cümle bir emir değil, bir milletin ölümsüzlüğe attığı imzadır.
Kurşunlar yağmur değil artık, kaderin keskin harfleri, her biri bir ismi sonsuza kazıyor.
Toprak titriyor ama korkudan değil, üzerine düşenlerin ağırlığından gurur duyuyor.
Bir an gelir zaman durur, bir mermi bir mermiye çarpar havada.
Sanki evren bile der ki. Bu kadar ölüm ancak böyle anlatılabilir.
Ve o an insanlık susar, destan konuşur.
Çanakkale, bir cephe değil sadece, bir aynadır.
Kendine bakan ya korkusunu görür ya cesaretini.
Orada gençlik yaş almadı yaş bıraktı geride.
Bıyığı terlememiş çocuklar, ellerinde tüfek değil, gelecek taşıdılar.
Ve o gelecek, kanla yazıldı ama asla silinmedi.
Bugün biz nefes alıyorsak eğer, bu bir alışkanlık değil bir mirastır.
Her soluk, bir şehidin yarım kalan cümlesinin devamıdır.
Ey zaman, unutma.
O gün bir millet toprağa düşmedi topraktan yükseldi.
Ve şimdi her 18 Mart’ta rüzgâr biraz daha ağır eser, çünkü içinde binlerce vatan fısıltısı taşır.
Çanakkale, bir zafer değil sadece bir efsane
bir milletin ölüme karşı yazdığı en güzel şiirdir.