Kamçı gibi vurdu yüzüme,
gerçekler...
hayalsiz ve düşsüz.
Herşey ne güzeldi,
saf sade ve pürüzsüz.
Eylül yağmur üstümüzde,
ahmakça, bazen sağanak.
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Gerçeklere bakınca ne yazık ki böyle ..
Boşuna mı hayal dünyamızda, kendi gezegenimiz de gezinmek ya da orada yaşamak ..
Güzeldi sn. Tankal, kaleminize sağlık ...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta