Tiyatral Seviler Şiiri - Vaze Vaze

Sözümün suyu kurumuş
boyu uzamıyor mısralarımın
yorgunum
belleğimin gözesindeki ışıklar
bir bir sönmeden henüz
yaz güneşine muhtacım.

Dışarıdan bakıldığında umarsız
dilimin vahşi kanyonları çarpıyor göze
oysa kemikleri çatırdıyor modern cesaretimin
sesimde binbir açılmaz kapı gıcırtısı
kalbimin eteklerine, pasını akıtıyor.

Ne apak ne de zarif değil artık
dost çardağında boy veren varoş gölgeler
cömertliği, cüce homo sapiensler türetiyor zira
iki yüzlü duvarların taşları arasından
tiyatral seviler sızıyor

Ve o kısık ıslıklar, fısıltılar ki,
bozkırlarımı donduruyor.
[ /kalin ]

H.K
Jul 2026
Sthlm