Tiyatral Pandomim: Loki-üç Cemre

I. CEMRE: HAVA

Kırık kürem uyur, avucumda susmuştu,
Perde ağır ağır göğe doğru açıldı.
İlk cemre düştü başa, nefes olup savurdu;
Hava indi sahneye, tüm maskeler uçurdu.

"Cürmün kadar yakar" dedi eski masallar,
Yalanmış meğer hepsi, yanmak şifa kallardı.
Ateş yakmaz Loki’yi, hava serinletirmiş;
Zehir kustu ciğerden, nefes panzehir imiş.

Kahkaham boğazımda düğüm olup takıldı,
Hile bitti sanırsın, oyun başka takıldı.
Hava keser ipini, kuklayı havalandır;
Yere düşen gölgemi göğe doğru kaldırır.

Seyirciye üflerim, sis dağılır gözünden;
"Gör" derim fısıldayarak, perde kalkar yüzünden.
İlk cemre öğretir: Her nefes bir emirdir;
Nefes aldığın o an, aslında secde yeridir.

Avucumdaki küre buğulanır nefeste,
Kırık çizgiler silinir, tamlık doğar hevesle.
Hava yakmaz, yakıttır küle dönen benliğe;
Loki ilk kez susar, dinler göğün dilini.

II. CEMRE: SU

İkinci cemre düştü, dibi görünmez göle,
Donmuş nehirler çözüldü, döküldü kalpten çöle.
Su indi sahneye bu kez, duruldu dalgalarım;
Sudaki yansımamda silindi yalanlarım.

"Hilebaz" derdi herkes akıntıya yön veren,
Meğer akıntıymışım kendi içinde eriyen.
Ne zehir kaldı kapta, ne intikam hırsı;
Yıkadı gözlerimi suyun şeffaf sırrı.

Avucumdaki küre su doldu, berraklaştı;
Kırık camın sızısı akıp ummana karıştı.
Şekil vermezdi kimse ele avuca sığmaza,
Su büktü dizlerimi, uydum bu sessiz saza.

Loki dalgalar gibi kıvrılır, şekil alır;
Katılığı unutan suyun bağrında kalır.
İlk cemre nefes kıldı, ikinci cemre ferman;
Eriyen benliğime suyun kendisi derman.

III. CEMRE: TOPRAK

Üçüncü cemre düştü bağrına kara arzın,
Sustu içimdeki dev, bitti o eski tarzın.
Toprak indi sahneye; ağır, vakur ve derin;
Altında ezildim bak o kibirli kederin.

"Zincirlediler" derdim beni kör karanlığa,
Meğer zincir değilmiş, kök salmışım varlığa.
Toprak sarar Loki’yi, ana gibi emzirir;
Ölen hilekar nefis bu çamurda can verir.

Avucumdaki küre çatladı, toprağa sızdı;
Kırık cam parçasını sabır eliyle kazdı.
Ne Asgard’ın tahtı kaldı ne Midgard’ın savaşı,
Alnımı toprağa koydum, buldum o sabır taşı.

Adım Loki’ydi elbet; oyun bitti, ben kaldım;
Göğün nefesi, suyun sesi, toprağın koynuna daldım.
Üç cemre tamam oldu, bitti tiyatro, perde;
Loki maskesiz şimdi, tam da durduğu yerde.

ENGİN TOPKAN (18.06.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 18.06.2026 13:23:00