Tıpatıp Eşimsin Şiiri - Kasım Kobakçı

Fikrin oyun kurar, sinsice her an,
Balta vurup, temel yıkar durmadan,
Kutlama yaparken, coşar ağlaman,
Tıpatıp eşimsin, şüphe duymadan.
*
Ufak ufak, ateş salar tütersin,
Rüzgar olup, birden tozu itersin,
Bütün cihan bizar, azap edersin,
Dönüp izle zatın, aynen bedelsin.
*
Sözüme gücenip, sakın oflama,
Taşlayıp laflarla, canı haşlama,
Acı şerbet döküp, yara kaşıma,
Çaresiz suretin, ruhuma yama.
*
Melek maskesiyle, gezer durursun,
Fırsatı bulunca, pusu kurmuşsun,
Masum rolü yapar, çamur olursun,
Cismimin gölgesi olup, solursun.
*
Kusur aramakta, usta kesildin,
Doğruyu ezdin de, yanlışa geldin,
Hata terazisi, elinde bildin,
Ruhumun eşiydin, bağrımı deldin.
*
Bağdat pazarında, hava atarsın,
Rıza efendiye, çalım satarsın,
Boyundan büyük, laf edip batarsın,
Kimliğin tıpatıp, gölgem kadarsın.
*
Boynuz kulağı, tez geçer sanırsın,
Eğri yola girer, boşa varırsın,
Batağa düşsen de, temiz kalırsın,
Cismimi cisminde, elbet tanırsın.