Tilya’nın kalbiydi gülümseyen,
Karlısu köyündeki anım,
Söylesene nergisle gelen ferahlığıydı özlemim,
Nergis narindir toplayıp vazoya koymadan dalında çiçek açmasıydı güzelliği,
Sıcağı sevmez nergis soğuğunda sıcaklığını bulur tıpkı Tilya’nın sabrı gibi sinemdeki özlemim der.
Tilya’nın kalbinde açan senin varlığınla Karlısu köyündeki nergis bahçesiydi.
Nergis olup her kar tanesine güneşim oldun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta