Tılsımlı Anahtar Şiiri - Mustafa Alp

içimdeki o uzun yolculuğa
senin adınla başlarım.
bir sabah ezanı gibi usul,
bir kuş kanadı gibi ürkek,
ama kader kadar kesin.

kalbimin kuytusunda asılı duran
paslı kapılar vardı.
yıllardır açılmayı bekleyen,
yıllardır kendi gölgesine kapanan.
sen geldin.
adın, tılsımlı bir anahtar oldu.
bir kilit sesi duyuldu içimde,
ve karanlık bir odada
bir lamba yandı ansızın.

o ışık öyle dünyevi değildi,
ne altın sarısıydı
ne de ateş kırmızısı.
bir teslimiyet rengiydi belki,
hamd ile süslenmiş bir şükür tonu.
dünyevi zaaflarımın pençeleri
yavaşça gevşedi.
hırs, korku, kırgınlık,
birer gölge gibi çekildi içimden.

bir duygu iklimi devreye girdi sonra,
yağmuru rahmet olan,
rüzgarı sabır kokan.
orada ne kibir barınır
ne de telaş.
orada sadece
ol denmiş bir yazgının
usulca açılan çiçeği vardır.

dedim ya,
uzun bir yolculuk bu.
bir çöl geçişi belki,
bir dağ yamacı,
bir nehir kıyısı.
bazen susuzlukla sınanırım,
bazen fırtınayla.
ama bilirim
adın pusulamdır benim.

hamdüsena.
her adımda dilime dolanan
bir şükür türküsü.
alınyazısı.
kaçamadığım değil,
kabullendiğim bir sır.
kısmet.
kapıma gelen misafir gibi,
vakti gelince çalan.
kader.
yıldızlara yazılmış değil sadece,
kalbimin atışına işlenmiş bir ahit.

seninle başlarım bu iç yolculuğa,
ama yalnız sen değilsin yanımda.
bir ilahi nefes eşlik eder bize,
görünmeyen bir el
omzuma dokunur geceleri.
der ki,
yürü.
korkma.
yol senin,
yazı senin,
imtihan senin.

ve ben yürürüm.
ayağım taşa değse de
kalbim secdede.
bir iç aydınlanma büyür içimde,
lambanın ışığı çoğalır.
o küçük kıvılcım
bir güneşe dönüşür zamanla.

anlarım ki
sen bir başlangıçmışsın sadece,
asıl yolculuk
kendime,
rabbime,
yazılmış olanı sevmeye doğruymuş.

içimdeki uzun yolculukta
her durak bir dua,
her mola bir tövbe,
her adım bir teslimiyet.

ve gün gelir,
aynaya baktığımda
kendi gözlerimde görürüm o ışığı,
tılsımlı anahtarın açtığı kapıdan
taşan bir huzur.

işte o zaman fısıldarım,
hamdüsena.
ne geldiyse başıma,
ne yazıldıysa alınıma,
hepsi bir rahmet iziymiş meğer.

ve seninle başlayan o yol,
sonsuzluğa doğru
usulca devam edermiş…