Şehrin en kalabalık çarşısında, eski bir kitapçının raflarında yıllar boyunca uyuyan bir el yazması vardı. Kimse onu açmamış, kimse okumamıştı. Ta ki Yusuf gelene kadar. Yusuf, otuz beş yaşında bir öğretmendi. Hayatını düzene koymuş, dinine bağlı, çevresinde saygın biri olarak bilinirdi. Her Cuma hocasının dersine gider, not alır, sorgulamadan kabul ederdi. Hocası Şeyh Hamza, onun için yalnızca bir din adamı değil, adeta bir rehberdi — hayatının her kararında ona danıştığı, sözünü ilahi bir hüküm gibi benimsediği biri. O gün çarşıya tesadüfen uğramıştı. El yazmasını alıp sayfaları çevirince gözlerine bir ayet takıldı: "Sakın tanrılarınızı bırakmayın; Vedd'i, Suva'ı, Yeğus'u, Yeuk'u ve Nesr'i bırakmayın." Yusuf duraksadı. Nuh kavminin putlarıydı bunlar. Bir zamanlar salih insanlar olup sonradan ilahlaştırılmıştı. Kitabı koyup çıktı ama o ayet kafasından bir türlü çıkmadı. O akşam, caminin avlusunda Şeyh Hamza'nın halka dersi vardı. Yusuf her zamanki yerine oturdu. Dersin ortasında şeyh, bir hadis metninden bahsetti. Yusuf o hadisi daha önce de duymuştu ama bu sefer içinde ufak bir ses yükseldi: Bu hadis Kur'an'la çelişmiyor mu? Eli titreyerek kalktı.
— Hocam, az önce bahsettiğiniz hadis... Kur'an'ın şu ayetiyle çelişkili değil mi?
Salonda derin bir sessizlik çöktü. Bazı başlar öne eğildi. Şeyh Hamza'nın kaşları çatıldı.
— Yusuf, o hadisin ravisi kimdir biliyor musun? İmam Buhari'nin kitabından. Sen mi daha iyi biliyorsun?
— Hayır hocam, ben sadece...
— Otur. Bu tür sorular fitne çıkarır.
Yusuf oturdu. Ama bu sefer içindeki ses susmadı. Haftalar geçti. Yusuf Kur'an'ı daha önce hiç yapmadığı bir dikkatle okumaya başladı. Sayfalar arasında bir şey fark etti: Allah insanları sürekli düşünmeye, sorgulamaya çağırıyordu. "Akıl etmez misiniz? Düşünmez misiniz? İbret almaz mısınız?" Bu sorular sanki doğrudan ona sesleniyordu. Bir gün eski bir arkadaşıyla, Tarık'la buluştu. Tarık yıllardır farklı bir cemaatte aktifti, liderini neredeyse nebi gibi görürdü.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta