Zehirli ben’lik şerbetinin insanları sarhoş ettiği bir devirde, sade ve mütevazı olarak kaleme alınan dizeler aslında olmamız gereken yeri bizlere hatırlatıyor. Şiirin sadeliğinde bir ağırlık, mütevaziliğinde ise bir vakar vardır, Bu vakar ise Emrine Amade olduğumuz Yüce Yaradanımıza tevekkülün gereğidir..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta