Tevazuum bir erdemdi, ahmaklık zannedildi,
Şahsım belki de ahmak, seviyeyi bilmedi…
Derken kibir edindi, bu sefer de olmadı,
Rab’den uzaklaşıldı, halkla ara açıldı…
Tevazu yakınlıktır, Rab ile hakikate,
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
Devamını Oku
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta