Bir gün herkes kendi yalnızlığında kaybo ...

Bir gün, herkes terk edilmiş bir eve dönüşecek,
Duvarları, yılların yükünden çatlamış olacak,
Pencereleri suskun, kapıları paslı.
Ama içinde,
Kimsenin göremediği bir ömür saklı kalacak.

Bir köşede çocukların kahkahaları,
Bir köşede yarım kalmış hayaller,
Tozlanmış raflarda gönderilmemiş mektuplar,
Ve adı hiç konulamamış vedalar.

Rüzgar her gelişinde,
Eski bir şarkıyı fısıldayacak duvarlara,
O şarkıyı yalnız hatıralar duyacak,
Çünkü insanlar çoktan gitmiş olacak.

Zaman, acımasız bir bekçi gibi,
Bütün kapıları tek tek kilitleyecek.
Ne bir ses çıkacak içerden,
Ne de bir el uzanacak dışarıya.

Sonra biri gelecek.
Yıllar sonra, sessizce o kapıyı aralayacak.
Kırık bir sandalyeye ilişip,
Sessizliğin içindeki çığlıkları dinleyecek.

Ve anlayacak, bazı evler yıkılmaz,
İçinde yaşayan umutlar ölünce sessizleşir.
Bazı insanlarda gitmez,
Sadece hatıralarının içinde kaybolur.

Ve hepimiz bir gün,
Kendi içimizde terk edilmiş bir eve dönüşeceğiz.
Dışı harabe.
İçi ise, kimsenin dokunamadığı hatıralarla dolu.
Ve bir gün herkes Kendi yalnızlığında kaybolacak .

Doğan Kayan