Ruhumda tutacak can kalmadı,
Sözlerim eridi, yandı, kül kaldı.
Ellerim eridi, ahım sardı,
Toz toprak karıştı avuçlarıma — eller, ah eller...
Tüller serpildi göklere, sür cihanı,
Kıyamet koptu; ne dağ kaldı, ne taş.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta