Ten Kafesleri Şiiri - Uğur Musab Şahin

Bir gün neşeli oluruz, bir günse aksi.
Gün olur dili keskin nemli, rutubetli.
Ruhumuz yarım asrı aştı tende kiracı.
Eski saray, yeni baraka sanma temelli.

Gittikçe küçülen, daralan bu köhne ev
Çatısı akar, içi kokar kiremitsiz başı kel.
Tadilatı maliyeti geçer, her yanı yamalı
Sütunlar çatlak ve delik girer yağmur yel,

Altmış yıllık eski saray, bu ruh kafesim,
Bahçesi kış gölü, karlar altında adresim.
Etrafımda gökdelenler, hepsi torunlarım.
Bu ruh evi, kat karşılığında müteahhidin.

Akranlarım meczup binalardan farksız,
Yıllar önce yan yana, kol kolaydı terassız,
Şimdi yanmış yıkılmış, kimsesiz yorgun.
Kimisi de mezarlıkta kaynıyor, kazansız.

Sanki şehir, yerin yedi kat dibine batmış
Eskilerin yerlerini, körpe inşaatlar almış,
Ruhsuz ten kafesler kabirlere gömülmüş
Bak cami yolunda yaşlı bedenler kalmış.
2026