Temenni Şiiri - Mecit Aktürk

Meziyete mucizeyi ekleyip
Sinem yarıp, hayâlimi görseler...
Besmeleyi bir duaya yükleyip
"şifâ" deyip, dil ucuma verseler.

Avuç açsam Yaradan'a yakarsam
Her duaya ihlâs ile yaş karsam
Merhem olsam; yaraları ben sarsam
Hak edenler arzusuna varsalar.

Umut saçsam, fersiz kalan gözlere
Tâkat olsam yorgun, çöken dizlere
Hayat gelse kâhır kokan sözlere
Karanlığın defterini dürseler.

Yıldız olsam, gökyüzüne yayılsam
Güzellerin gözleriyle sayılsam
Anıların başucuna koyulsam
Her geceden hatırımı sorsalar.

Yağmur olsam, yağsam susuz çöllere
Bir yol bulsam en nâdide güllere
Uzatsalar beni zarif ellere
Bedenimi sevgi ile sarsalar.

Sandık olsam, odalarda beklesem
Güzellerin çeyizini saklasam
Vuslata dek göz nurunu koklasam
Gün gelince yüreğimi yarsalar.

Güneş olsam, göz kırparak uyansam
Karanlığın kapısına dayansam
Her çiçekte ayrı renge boyansam
Derman diye ilaçlara karsalar.

Zalim dağlar olmasa da oralı
Ferhat'ları bırakmasam yaralı
Hiç kalmasa bahtı kötü, karalı
Tüm aşıklar murâdına erseler...